thriasio-nosok

ΘΡΙΑΣΙΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ - 213-2028000

 

   

   

Ο Ασπρόπυργος τίμησε την Ημέρα Μνήμης, για τα θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.

Λεπτομέρειες

liraΜε κάθε επισημότητα, ο Ασπρόπυργος τίμησε και φέτος τη Μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, ανήμερα της 19ης Μαΐου. Τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση, από τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Αττικής και Βοιωτίας, κ. Χρυσόστομο και τον ιερό κλήρο, στην εκκλησία της Αγίας Τριάδας. Ακολούθησε ειδική εκδήλωση, στην πλατεία Γενοκτονίας της Γκορυτσάς, όπου τελέστηκε τρισάγιο στη Μνήμη των θυμάτων. Έπειτα ακολούθησε κατάθεση στεφάνων, από το Δήμαρχο της πόλης, Εκπροσώπους της Ελληνικής Κυβέρνησης, της Περιφέρειας Δυτικής Αττικής, των Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας, Νομικών Προσώπων του Δήμου, Συλλόγων και Σωματείων και της Εκπαίδευσης, ενώ στη συνέχεια παρακολούθησαν την παρέλαση που πραγματοποίησαν Σχολεία και Σύλλογοι.


Αξίζει να τονίσουμε ότι, εκατοντάδες πολίτες, μικροί και μεγάλοι, φορώντας μπλουζάκια για την συμπλήρωση των 100 χρόνων από τη Γενοκτονία των Ποντίων κατέκλυσαν την πλατεία Γενοκτονίας για να τιμήσουν την μνήμη των 353.000 ψυχών που ζητούν δικαίωση.

Ο Δήμαρχος του Ασπρόπυργου, κ. Νικόλαος Μελετίου στην ομιλία του, αναφορά στη θλιβερή Επέτειο ανέφερε τα εξής:
«Σεβασμιότατε Μητροπολίτη Αττικής και Βοιωτίας, Σεβάσμιοι Πατέρες, Κύριοι Βουλευτές, Αξιότιμε Αντιπεριφερειάρχη Δυτικής Αττικής, Εκπρόσωποι των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, Κύριε Πρόεδρε του Δημοτικού Συμβουλίου, Αντιδήμαρχοι, Δημοτικοί και Περιφερειακοί Σύμβουλοι, Κυρίες και Κύριοι, Εκπρόσωποι των συλλογικών φορέων της πόλης μας, Αγαπητοί Εκπαιδευτικοί των Σχολείων μας, Περήφανοι Νέοι του Ασπρόπυργου, Ασπροπυργιώτισσες και Ασπροπυργιώτες, Αδελφοί Πόντιοι.
Βρισκόμαστε σήμερα εδώ, μπροστά σε τούτο το μνημείο, για να αποτίσουμε φόρο τιμής στους 353.000 και πλέον Έλληνες του Πόντου, που εξοντώθηκαν από το Κεμαλικό καθεστώς. Εκατό χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τη 19η Μαΐου 1919. Την ημέρα δηλαδή, που τέθηκε σε εφαρμογή το σχέδιο, για την τελειωτική εξόντωση των Ελλήνων σε όλο τον Πόντο, σε μια ατέλειωτη πορεία θανάτου, ένα «Άσβουιτς εν ροή», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο καθηγητής Πολυχρόνης Ενεπεκίδης. Μέχρι το 1924, ο Πόντος είχε δεχτεί μια ανείπωτη θηριωδία : 815 χωριά ανασκάφηκαν, 1.134 εκκλησίες καταστράφηκαν, 960 σχολεία γκρεμίστηκαν, 353.000 Πόντιοι εξολοθρεύτηκαν, ενώ περισσότεροι από 400.000 ξεριζωμένοι έφθασαν στην Ελλάδα, και στις χώρες της Σοβιετικής Ένωσης, αφήνοντας πίσω τους, έναν πολιτισμό 3 χιλιετιών, προγονικά εδάφη, εκκλησίες, τάφους και σχολεία, με μοναδικές αποσκευές τις μνήμες και τον πόνο της καρδιάς τους. Σήμερα, θρηνούμε τη γενοκτονία 353.000 Ελλήνων από τις στρατιωτικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις του τουρκικού κράτους, στα πλαίσια κεντρικής πολιτικής απόφασης και μεθοδικά σχεδιασμένης στρατηγικής. Η απίστευτη αυτή καταστροφή ολοκληρώθηκε με τον πλήρη διωγμό των Ελλήνων του Πόντου από τον τόπο τους, και την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923 και 1924. Ταυτόχρονα με τον θρήνο, κάθε τέτοια ημέρα ενεργοποιείται στον μέγιστο βαθμό η συλλογική μνήμη, για να μας ανατρέξει στο βάθος της Ιστορίας. Στον Πόντο που άνθισε, για είκοσι οχτώ ολόκληρους αιώνες, ένας πολιτισμός των Ελλήνων. Ο ίδιος εκείνος πολιτισμός που δημιούργησε την κριτική σκέψη, την επιστήμη, την έρευνα και την πολιτική. Στην εκπαίδευση αναφέρονται 1058 σχολεία όλων των βαθμίδων, με κορυφαίο το μεγαλειώδες κτήριο του φροντιστηρίου της Τραπεζούντας. Την ορθοδοξία υπηρετούν 1460 κληρικοί, και ο αριθμός των εκκλησιών ξεπερνά τις 1130. Στις μεγάλες πόλεις διατηρούνται φιλόπτωχες αδελφότητες, φιλανθρωπικοί οργανισμοί και πολλά άλλα κοινωφελή ιδρύματα που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε Έλληνες και ξένους. Σε πολλές περιοχές, σύμφωνα με τεκμηριωμένες μαρτυρίες ήταν αδιανόητα στα ελληνικά δημοτικά σχολεία να μην υπάρχουν ειδικοί δάσκαλοι για τη μουσική και τα γαλλικά. Υπήρχαν ακόμη και γαλλόφωνες ελληνικές εφημερίδες, το δε θέατρο της Τραπεζούντας, όπως και αυτό της Σμύρνης, συναγωνιζόταν σε ποιότητα και επίπεδο τα θέατρα των πρωτευουσών της Ευρώπης. Ο Πόντος μπαίνει στον 20ο αιώνα μέσα σε ένα κλίμα έντονης ευφορίας και αισιοδοξίας. Όμως δεν θα κρατήσει για πολύ. Οι φανατικότεροι των Νεότουρκων, ήδη τον Οκτώβρη του 1911 οργάνωσαν μυστικό συνέδριο στην Θεσσαλονίκη όπου αποφασίσθηκε η εκκαθάριση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας από κάθε μη μουσουλμανικό στοιχείο. Η τριανδρία Ταλαάτ, Εμβέρ και Τζεμάλ και στην συνέχεια οι Κεμάλ και Τοπάλ Οσμάν, υπό την προστασία και καθοδήγηση των Γερμανών, όπου τα συμφέροντα στην περιοχή ήταν μεγάλα, ολοκλήρωσαν την γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Πορείες θανάτου, απαγχονισμοί, δολοφονίες, βιασμοί, ολοκλήρωσαν το σκηνικό της γενοκτονίας. Ο ίδιος ο Κεμάλ δήλωσε σε Ρώσο διπλωμάτη το Σεπτέμβρη του 1919 «έχω όπλο την αγχόνη». Όμως, οι πρόγονοι αδελφοί μας Πόντιοι, δεν δέχτηκαν στωικά την μοίρα που σχεδίαζαν για αυτούς. Αντιστέκονται, οργανώνοντας αντάρτικες ομάδες. Από το 1914, όταν οι Τούρκοι εξαπολύουν τον λεγόμενο πρώτο διωγμό, οι Χριστιανοί του Πόντου αντιστέκονται δυναμικά, συγκροτώντας σταδιακά το περήφανο Ποντιακό αντάρτικο, που από το 1914 ως την ανταλλαγή του 1922 έκανε τις βουνοκορφές του Πόντου να τρέμουν και μαζί με αυτές και τις τουρκικές αρχές. Μια πραγματική επανάσταση, εφάμιλλη του 1821, εξαπλώθηκε σε όλη την επικράτεια του Πόντου. Μια ηρωική αντίσταση, για την υπεράσπιση της ανθρώπινης ζωής και της αξιοπρέπειας. Περισσότεροι από 20.000 χιλιάδες αντάρτες κρατούσαν ελεύθερα τα βουνά της Σαμψούντας, της Κερασούντας και της Πάφρας και ήταν έτοιμοι να ιδρύσουν την ελεύθερη δημοκρατία του Πόντου, αν πετύχαινε το ποντιακό κίνημα. Κέντρο αυτού του αγώνα ήταν η μητρόπολη της Σαμψούντας και ιθύνον νους ο ηρωικός μητροπολίτης της, ο Μακεδονομάχος της Καστοριάς, Γερμανός Καραβαγγέλης. Δυστυχώς, όλα αυτά τα σχέδια ναυάγησαν με τη μικρασιατική καταστροφή και τον ξεριζωμό. Το ποντιακό αντάρτικο και το εθνικό απελευθερωτικό κίνημα των Ποντίων για ανεξαρτησία του Πόντου και ένωσή του με τη μητέρα Ελλάδα είναι από τα πιο ηρωικά και ένδοξα κομμάτια της ελληνικής ιστορίας. Οι δεκάχρονοι αγώνες του ποντιακού ελληνισμού είναι ποτισμένοι με σελίδες απαράμιλλου ηρωισμού και αυτοθυσίας. Αποτελεί μοναδικό φαινόμενο ενός επαναστατημένου λαού να αγωνίζεται για δέκα ολόκληρα χρόνια στην καρδιά, μιας στρατιωτικής αυτοκρατορίας, χωρίς οικονομική και στρατιωτική στήριξη. Το ποντιακό αντάρτικο είχε σύμμαχο την ανθρώπινη παλικαριά και αυταπάρνηση. Ηρωικές του μορφές αναδεικνύονται σε όλη την πορεία αντίστασης, όπως οι Στυλιανός Κοσμίδης, γνωστός και ως Ιστύλ Αγάς, ο Αιμίλιος Κατόγλου, ο Βασίλειος Ανθόπουλος από το Απές της Σεβάστειας, ο Αντών πασά στην Πάφρα, ο φόβος και ο τρόμος των Τούρκων, ο Αναστάσιος Παπαδόπουλος, γνωστός και ως Κότσά Αναστάης, ο επονομαζόμενος Κολοκοτρώνης του Πόντου και τόσοι άλλοι.
Φίλες και Φίλοι Ασπροπυργιώτες, Αδέλφια Έλληνες του Πόντου, μιλώντας για τον Ποντιακό Ελληνισμό μιλάμε για την Ιστορία του Ελληνισμού και την διαχρονικότητά του. Η παρουσία των Ποντίων αδελφών μας χρονολογείται από τις αρχές της πρώτης χιλιετίας προ Χριστού, ενώ η ύπαρξη των Ποντίων προγόνων παρουσιάζεται άλλοτε με την μορφή της πόλης – κράτους της αρχαιότητας και άλλοτε με την μορφή του κράτους χώρου της Ελληνιστικής περιόδου, ενώ από το 1204 – 1461 με την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. Έτσι στην αιμοποτισμένη Ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού διακρίνεις το αγωνιστικό πνεύμα, την θέληση για επιβίωση και δημιουργία, το θάρρος και την λεβεντιά, στοιχεία, που κληροδοτήθηκαν στις νεότερες γενιές , μέσα από το Ιστορικό νήμα που φθάνει μέχρι σήμερα. Γιατί η Ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού είναι σύγχρονη. Καθορίζει την οντότητα και την φυσιογνωμία συνολικά του Ελληνισμού. Διαμορφώνει το παρόν και το μέλλον , ενταγμένα στις σύγχρονες συνθήκες. 100 χρόνια μετά, οι μνήμες παραμένουν ζωντανές και μας εγείρουν, να διεκδικούμε, την ολοκληρωμένη, διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Να μην υποστείλουμε ούτε στιγμή την σημαία αυτής της διεκδίκησης, τον αγώνα, ως ελάχιστο φόρο τιμής στα χιλιάδες θύματα της Τουρκικής θηριωδίας. Ένας αγώνας διαρκής, καθημερινός, που πρέπει να δίνεται με πάθος και συνέπεια. Εμείς, εδώ στον Ασπρόπυργο γνωρίζουμε από αγώνες. Τέτοιους που δώσαμε τόσο για την ηθική και υλική στήριξη των αδελφών μας Ποντίων, από την πρώτη στιγμή που τούτη η Θριάσια γη και οι κάτοικοί της, τους αγκάλιασαν, με αγάπη και αλληλεγγύη. Είναι το χρέος απέναντι στην Ιστορία. Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε. Και αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι ότι ο αγώνας για την καλυτέρευση των όρων και των συνθηκών ζωής δεν είναι στιγμικός. Δεν εξαντλείται σε καμιά εκδήλωση. Είναι καθημερινός και διαρκής. Στην προκειμένη περίπτωση, μέχρι να υπάρξει η πλήρης διεθνής δικαίωση. Απευθύνομαι ξεχωριστά στις νέες και τους νέους και τους λέω, να σκύψουν με σεβασμό αλλά και υπερηφάνεια πάνω στην Ιστορία των προγόνων τους και να γίνει η φωνή τους αντίλαλος του αξέχαστου και υπερήφανου Πόντου. Τελώντας αυτή την ετήσια σύναξη στην μνήμη της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου , δίνουμε πραγματικό νόημα σε αυτή την εθιμική εκδήλωση, όταν λειτουργούμε, ως διεκδικητές του πολιτικού αιτήματος για την διεθνοποίηση της Γενοκτονίας, σαν επισφράγισμα των αγώνων, του τόσο βάναυσα καταπατημένου λαού, που δεν αφελληνίσθηκε, αλλά επιβίωσε. Είμαι υπερήφανος, ως Δήμαρχος αυτής της πόλης που στέκομαι ανάμεσά σας με σεβασμό και παρρησία και διεκδικώ μαζί σας αυτά, που αποτελούν πλέον κοινό μας αίτημα. Είμαι υπερήφανος που στην πόλη μας βρίσκεται, κατοικεί και δημιουργεί, συμβάλλοντας καταλυτικά στην ανάπτυξή της, ένα από τα πιο ζωντανά κύτταρα του Ελληνισμού.
Φίλες και Φίλοι, Ασπροπυργιώτισσες κι Ασπροπυργιώτες, Ελληνίδες και Έλληνες, ας γονατίσουμε σήμερα, νοερά, ενώπιον των τριακοσίων πενήντα τριών χιλιάδων, νεκρών της Γενοκτονίας! Κι ας μη ξεχνούμε ότι τους οφείλουμε. Οφείλουμε στην ανθρωπότητα, αυτά που έκαναν οι Αρμένιοι, για τη δική τους Γενοκτονία! Αυτά που έκαναν οι Εβραίοι για το Ολοκαύτωμα. Πολύ περισσότερο, όμως, οφείλουμε σ' αυτούς τους προγόνους μας και στα παιδιά μας, εκείνη την Ελλάδα, που θα πορεύεται με τον Πολιτισμό του Πόντου, με το πύρωμα της ψυχής των Ελλήνων του Πόντου, που μπορεί, αν το πιστέψουμε, κι αν αγωνιστούμε, ενωμένοι, να δικαιώσει τις θυσίες, τους πόθους, τα εθνικά οράματα, όλων των ηρώων της Ελληνικής Ιστορίας! Ας ορθώσουμε, λοιπόν, το ανάστημά μας, κι ας αρχίσουμε από εδώ, από τη ¨Ρωμανία της Αττικής¨, τη ¨Ρωμανία της Ελλάδας¨, την προσπάθεια, που έχει ανάγκη η Ελλάδα! Ας γίνει ο Ασπρόπυργος, η αφετηρία της αντεπίθεσης Μνήμης, του ανυποχώρητου Αγώνα, της Θυσίας, αν χρειαστεί! Για να μην έρθει η στιγμή που τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας, επαναλάβουν το θλιβερό: «Η Ρωμανία Πάρθεν»! Το ξέρουμε ότι, δε μας ταιριάζει η σκλαβιά, η εξαθλίωση, η πείνα, η ανεργία, το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου! Ας πούμε, επιτέλους, στα αλήθεια: Μνήμη μου, σε λένε Πόντο! Μικρασία! Καύκασο! Κύπρο! Βόρεια Ήπειρο! Ελλάδα! Που καταθέτει παράδειγμα έγερσης, ικανό να ξεσηκώσει την ανθρωπότητα! Γιατί, Τιμή, Δόξα και Μνήμη, στα θύματα της Γενοκτονίας, ένα πράγμα σημαίνει: Τούτη η πόλη, των απογόνων του Καπετάν – Μελέτη και του Αλέξανδρου Υψηλάντη, να γίνει εθνικό σύμβολο! Τούτη η Χώρα, των μυριάδων συμβόλων, να ξαναγίνει παγκόσμιο σύμβολο! Εμπρός, λοιπόν! Οι ευχές, κι οι προσευχές των προγόνων μας, το παράδειγμα τους, ας γίνουν ο οδηγός μας! Για να αποκτήσει υπόσταση η ελπίδα και η ευχή: «Η Ρωμανία κι αν πέρασε, ανθεί και φέρει κι άλλο»! Ευχαριστώ.»

download file

 

foroskatgriesenstolewmvs

 

perimetrparade hitsouza

 

tsoulfypoklfemyialakas

   

proodos

   
   

diaygiabanner

   

kepsite

   
© Γραφείο Τεχνολογιών Πληροφορικής & Επικοινωνιών ( Τ.Π.Ε ) Δήμου Ασπροπύργου